In de Marokkaanse keuken vinden we iets terug die een antwoord biedt op de essentiële vraag : "Wat is smaak ?"
Het is eerst en vooral een zaak van het zicht (we bekijken een gerecht), en dan is er de reukzin (we ruiken aan het gerecht) en de tastzin (we prikken en bewerken met onze vork de etenswaren in ons bord). En tenslotte proeven we.
We onderscheiden het krokante van het zachte, het bittere van het zoete, het zure van het zoute ... Al spelend met kleurrijke smaakvolle producten van verschillende texturen, dringt de Marokkaanse keuken zich op als een uitnodiging van onze zintuigen.
De Marokkaanse gastvrijheid is legendarisch. Het is een gewoonte dat men zijn gasten overlaad met een overvloed aan proviand. De tafels staan vol met bordjes de één tegen de ander om tegemoet te komen aan de voldoening van familieleden, vrienden en alle toevallige bezoekers; onnodig om uitgenodigd te zijn om er een maaltijd te nuttigen.
Voorzien van een goede eetlust, eten de Marokkanen tot volledige verzadiging, “shaban” genaamd. Een Marokkaan die zichzelf respecteert verlaat de tafel niet met een gevoel van honger zoals dat volgens goede Westerse etiquette wel zou moeten.
Niet te verwonderen dus dat de Marokkaanse gastvrijheid harmonieert met deze sensuele maar overvloedige en gulle keuken
In deze kant van Noord-Afrika, meer dan elders trouwens, is eten een serieuze zaak !
De Marokkaanse keuken is een kunst dat sinds generaties lang wordt overgedragen van moeder op dochter; een traditionele kunst dat volgens Touria Agourram – gekende Marokkaanse kokkin en schrijfster van enkele kookboeken – een voorstelling is van “de geniale creativiteit en de artistieke handigheid van de Marokkaanse vrouwen”.
Voor u bereid ik « mijn » keuken; deze die mijn moeder mij heeft aangeleerd. Verse producten, respect voor de bereiding en de kruiding en natuurlijk haar onbeschrijfelijke liefde voor de keuken.